Bałtowie

Bałtowie – grupa ludów indoeuropejskich zamieszkująca południowo-wschodnie wybrzeże Morza Bałtyckiego, pochodzi od nazwy morza; rzymski historyk Tacyt określał te ludy terminem Aestii. Do Bałtynów, poza Litwinami i Łotyszami, należały wymarłe plemiona: Jaćwingów, Prusów, Kurów, Semigalów i Selów. Estończycy, mieszkający na północ od Łotyszy, nie należą do Bałtynów, lecz do ludów fińskich. Etnogeneza Bałtynów podobnie jak innych Indoeuropejczyków, nie została wyjaśniona, na wschodnim wybrzeżu Bałtyku i terenach środkowo-zachodniej Rosji, przybyli w III tysiącleciu p.n.e, przynosząc znajomość uprawy ziemi i hodowli bydła. W zachodniej części tego obszaru , ograniczonej morzem, lasami i bagnami, przodkowie łotyszy i Litwinów zachowali swą odrębność i pogańską religię aż do średniowiecza. Pozostali Bałtyni zostali w ciągu wieków zasymilowani i wyparci, a po ekspansji Słowian na północ slawizacji uległych szczególnie plemiona wschodniobałtyckie, rozproszone na terenie Białorusi i zachodniej Rosji. W XVII wieku pojawiły się dokładniejsze zapiski historyczne o Bałtynach, w tym okresie Krzyżacy i Zakon Kawalerów Mieczowych podbili Bałtynów mieszkających na terenie Estonii i Łotwy, siłą nawracając ich na chrześcijaństwo.